Konstytucja, Artykuł 1

„Wszyscy, którzy przebywają w Holandii, są traktowani jednakowo w równych przypadkach. Dyskryminacja ze względu na religię, przekonania, przynależność polityczną, rasę, płeć, niepełnosprawność, orientację seksualną lub z jakiegokolwiek innego powodu jest niedozwolona”.

Ten artykuł dotyczy przede wszystkim rządu. Rząd nie powinien dyskryminować.

Przepisy dotyczące równego traktowania

Artykuł 1 Konstytucji jest rozwinięty w innych ustawach, które razem tworzą ustawodawstwo dotyczące równego traktowania:

• Ogólna ustawa o równym traktowaniu (AWGB) chroni osoby dyskryminowane ze względu na: religię/wyznanie, przynależność polityczną, rasę/pochodzenie, narodowość, stan cywilny, płeć i orientację seksualną;
• Ustawa o równym traktowaniu ze względu na niepełnosprawność lub chorobę przewlekłą (WGBH/CZ);
• Ustawa o równym traktowaniu ze względu na wiek (WGBL);
• Ustawa o równości płci (WGB);
• Ustawa o dyskryminacji ze względu na czas pracy (WOA);
• Ustawa o wyróżnieniu pracowników zatrudnionych na czas określony i nieokreślony (WOBOT);
• Ustawa rozróżniająca urzędników służby cywilnej zatrudnionych na czas określony i nieokreślony (także WOBOT);
• Artykuły od 7:646 do 7:649 kodeksu cywilnegoodnoszą się do umowy o pracę i chronią zgłaszającego przed represjami;
• Sekcje 125g i 125h ustawy o służbie cywilnejdotyczą umów o pracę z urzędnikami służby cywilnej.

Prawo karne

Sekcja 90quater Kodeksu karnego zawiera ogólną definicję dyskryminacji.

Kodeks karny penalizuje pewne formy dyskryminacji, znane jako przestępstwa związane z dyskryminacją:

• Podżeganie do nienawiści, dyskryminacji lub przemocy (art. 137d);
• Publiczne znieważenie grupy (art. 137c);
• Publiczne ujawnianie i rozpowszechnianie materiałów o treści dyskryminującej (art. 137e);
• Uczestniczenie lub wspieranie działań/organizacji mających na celu dyskryminację (art. 137f);
• Umyślne dyskryminowanie osób ze względu na ich rasę podczas sprawowania urzędu, wykonywania zawodu lub prowadzenia działalności gospodarczej (art. 137g);
• Dyskryminacja w wykonywaniu urzędu, zawodu lub działalności gospodarczej ze względu na rasę, religię, światopogląd, płeć lub orientację heteroseksualną lub homoseksualną (art. 429quater).

Oprócz tych dyskryminujących przestępstw mówi się również o „przestępstwach pospolitych”, takich jak znieważenie funkcjonariusza policji „z aspektem dyskryminującym”; zniewaga dotyczy wówczas na przykład koloru skóry funkcjonariusza. Aspekt dyskryminacyjny może być traktowany jako okoliczność obciążająca.

Zobacz także: Kodeks karny (WvSr).

 

Prawo międzynarodowe

Prawo międzynarodowe dotyczy zasad, których rządy muszą przestrzegać i nie ma zastosowania do obywateli między sobą. Z ONZ znamy Powszechną Konwencję Praw Człowieka (UDHR). Traktat ten został przyjęty w 1948 roku i był pierwszym międzynarodowym potwierdzeniem, że prawa człowieka są uniwersalne. UDHR nie jest prawnie wiążąca. Niemniej jednak jest ona tak często przywoływana w innych instrumentach, że jej treść w dużej mierze stała się prawnie wiążąca.

Oprócz PDPC, ONZ ma jeszcze dziewięć podstawowych konwencji, które bardziej szczegółowo omawiają różne prawa człowieka:

• Międzynarodowy Pakt Praw Obywatelskich i Politycznych (MPPOiP).
• Międzynarodowy Pakt Praw Gospodarczych, Społecznych i Kulturalnych (ICESCR).
• Międzynarodowa konwencja w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji rasowej (CERD).
• Międzynarodowa konwencja w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet (CEDAW lub konwencja dotycząca kobiet).
• Konwencja w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego karania (CAT).
• Międzynarodowa Konwencja o Prawach Dziecka (CRC lub Convention on the Rights of the Child).
• Międzynarodowa konwencja w sprawie zakazu wymuszonych zaginięć (CED).
• Konwencja o prawach osób niepełnosprawnych (CRPD).
• Międzynarodowa konwencja o ochronie praw wszystkich pracowników migrujących i członków ich rodzin (CMW).
  CMW nie została (jeszcze) podpisana przez Holandię.

Rada Europy opracowała również pewne konwencje i zasady, których musi przestrzegać każde państwo członkowskie (Rady i/lub Unii Europejskiej) oraz instytucja europejska, i w których zawarta jest kwestia dyskryminacji. Najbardziej znaną z nich jest Europejska Konwencja Praw Człowieka (EKPC). Konwencja ta dotyczy podstawowych wolności i zakazu dyskryminacji.

Ponadto Unia Europejska posiada szereg przepisów mających na celu zwalczanie i zapobieganie dyskryminacji, zawartych w Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), Traktacie o Unii Europejskiej (TUE) i Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej.

 

Ustawa o gminnych przepisach antydyskryminacyjnych (WGA)

Gmina musi zapewnić mieszkańcom dostęp do ośrodka antydyskryminacyjnego w celu uzyskania niezależnej pomocy w rozstrzyganiu skarg dotyczących dyskryminacji.