BLOG Carter (Hij/hen) – Een naam is erg belangrijk

Ik ben vrij open over zowel mijn geaardheid als mijn gender. Ik ben altijd al wel vrij open geweest over alles. Ik zou het waarschijnlijk nooit uit mezelf opbrengen, want ik ben niet heel goed in contact leggen met mensen. Daarentegen praat ik graag met mensen over deze onderwerpen als het wordt benoemd en als mensen ernaar vragen geef ik altijd antwoord (mits de vraag respectvol gesteld wordt). Daarom schrijf ik hier graag over. 

Ik denk dat lang niet iedereen die me kent dit soort dingen over me weet, puur omdat ik het alleen opbreng als het in de conversatie komt. Ik ben gewoon wie ik ben en noem het eigenlijk niet, tenzij ik het in een grap kan gebruiken. Alleen als het over mij gaat hoor, ik lach niemand uit behalve mezelf. Hierom vond ik het erg leuk toen mijn vader een paar maanden terug ineens vroeg: “Wacht. Je bent niet 100% vrouw?” Ik lag dubbel van het lachen. “Ik dacht dat je dat wist.” 

Verandering 

Mensen die mijn vorige blog voor BGBF gelezen hebben, zullen zich wellicht afvragen waarom er een andere naam staat in de titel. Sinds kort gebruik ik op de meeste plekken de naam Carter. Ik zeg sinds kort, maar ik besef me net dat het al een langere tijd is dan ik dacht. Op het moment dat mijn vorige blog online kwam, gebruikte mijn vrienden op school de naam net twee weken geloof ik. Inmiddels nu al bijna drie maanden dan. Vrijwel iedereen noemt mij Carter nu, behalve de meeste klasgenoten en leraren. Iedereen in mijn omgeving, bij o.a. vrijwilligerswerk en andere buitenschoolse activiteiten, doet echt hun best, merk ik. Iedereen was heel open en accepterend. Sommige mensen zeggen het soms nog wel fout, ik zelf ook hoor. Een van mijn beste vrienden kent me al heel lang onder de naam Fenna, dus maakt soms nog wel eens een foutje. Hij zei dat ik hem moest slaan als hij het fout deed, dus geef ik hem af en toe een zacht tikje. Laatst refereerde ik naar mezelf met de verkeerde naam en toen kreeg ik van hem ook een klap. Wel zo eerlijk. Dit deed me denken aan mijn opa, die mijn oma vroeger zachtjes op de vingers tikte met een krant als ze haar nagels beet.        

Reden voor andere naam

Het idee om een andere naam aan te nemen speelt al een tijd in mijn hoofd. Niet dat ik de naam die ik van mijn ouders heb niet mooi vindt, maar het voelde gewoon niet helemaal passend meer. De naam Carter voelt voor mij neutraler, waardoor ik me persoonlijk comfortabeler voel. De naam Carter heb ik al jaren geleden bedacht. Nou ja, bedacht? Ik zocht een naam voor een personage in een verhaal dat ik aan het schrijven was, ik vond deze naam toen online en het heeft eigenlijk altijd in mijn achterhoofd gezeten.

Deadnaming

Als een transgender persoon hun naam verandert is dat natuurlijk niet zonder reden. Ze voelen dat de naam beter bij henzelf past en zitten daardoor vaak beter in hun vel. Mensen bij de juiste naam noemen is dus ook erg belangrijk om hen fijn te laten voelen. Eén ding dat je koste wat het kost moet vermijden is om iemand oude naam te noemen zonder toestemming van diegene. Iemands oude naam associëren ze vaak met de tijd waar ze niet zichzelf waren of bijvoorbeeld traumatische gebeurtenissen die ze hebben meegemaakt rondom hun gender. Als je iemands oude naam noemt heet dit Deadnaming. Dus tenzij een persoon aangeeft dat het mag, is Deadnaming echt een No Go.

Ik persoonlijk gebruik de naam Fenna ook nog wel eens als ik het heb over vroeger bijvoorbeeld, en ik heb er geen problemen mee als anderen dit doen, maar in het heden word ik graag Carter genoemd en wil ik ook zo aangesproken worden. Nogmaals, dat dit voor mij geldt, betekent niet dat dit voor anderen geldt. 

Om dit verhaal af te sluiten heb ik een kleine anekdote uit mijn eigen leven, waarmee ik hoop te laten zien dat de manier waarop je aangesproken wordt veel voor je kan betekenen. Ik zit sinds een jaar op de nieuwe Campus, hier in Lelystad. Ik zit in mijn eindexamenjaar en kende aan het begin van dit jaar bijna niemand, doordat er van drie verschillende scholen leerlingen in één klas zaten. Op de kennismaking dag waren er twee leerlingen in mijn groepje die elkaar al langer kenden en mij meteen bij het groepje betrokken. Eén van de twee vroeg om mijn voornaamwoorden, wat ik toen nog nooit had gehad en ik antwoorde heel gelukkig. Inmiddels ben ik trots om deze mensen mijn vrienden te mogen noemen. Zij waren ook de eerste die mijn nieuwe naam begonnen te gebruiken nadat ik een keer had genoemd dat ik het misschien wou proberen. Ik voelde me door hen zo gewaardeerd, en nog. 

De boodschap die ik wil meegeven is dat de goede naam en voornaamwoorden veel kunnen betekenen voor een mens en dat het actief moeite doen om mensen juist aan te spreken mensen heel erg kan helpen.